307 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Dit onderzoek toont aan dat de schimmel *Hymenoscyphus fraxineus* zich tijdens zijn verspreiding naar Zuid-Europa lokaal heeft aangepast, waardoor de agressiviteit van de ziekte minder sterk wordt beïnvloed door hogere temperaturen en de aanwezigheid van andere esdoornsoorten dan bij noordelijke populaties.
Dit artikel beschrijft een voortschrijdend gemiddelde-glatingsmethode voor het extraheren van obliquiteitscycli uit fossiele tijdreeksgegevens, waarbij de bekwaamheid ervan wordt aangetoond om de voorspellingen van gemiddelde kenmerken voor 10 miljoen jaar oude stokvis te verbeteren, terwijl wordt opgemerkt dat de toepasbaarheid ervan afhangt van de specifieke dynamiek van de gegevens.
Deze studie onthult dat in de Bells vireo, fijnmazige ripariene dispersiecorridors binnen een woestijncontactzone leiden tot asymmetrische, neutrale genoombrede vermenging tussen oostelijke en westelijke lineages, wat een uniek discontinu genetisch patroon creëert in plaats van bewijs voor lokale adaptatie.
Het artikel introduceert de Structural History of Eukarya (SHE), een massale fylogenie gebaseerd op 300 biljoen eiwit-eiwit structurele uitlijningen die een bipartiet model van eukaryotische evolutie onthult, lijn-specifieke structurele acceleraties identificeert, en een kwantitatief kader vaststelt voor het beoordelen van proteoomkwaliteit en het selecteren van modelorganismen.
Dit artikel introduceert het concept van "latente last" van positief geselecteerde loci, waarbij wordt betoogd dat deze de traditionele genetische lasten bij mensen aanzienlijk overtreft en suggereert dat macroevolutionaire processen mutatiesnelheden kunnen sturen naar een populatie-optimale waarde waar latente en mutationele lasten in evenwicht zijn.
Deze studie naar wilde chimpansees onthult dat hoewel sterke sociale banden geassocieerd zijn met lagere stressniveaus (cortisol) bij vrouwtjes, ze paradoxaal genoeg hogere stressniveaus bij mannetjes voorspellen, wat de aanname uitdaagt dat sociale banden universeel gezondheidsvoordelen bieden over verschillende geslachten en sociale structuren heen.
Deze studie gebruikt met 3D-geprinte vogelmodellen in zowel eiland- als vastelandomgevingen om aan te tonen dat hoewel een hoger predatierisico op het vasteland selecteert tegen opvallend verenkleed, de verminderde predatiedruk op eilanden de evolutie van minder kleurrijk eilandvogelverenkleed niet volledig verklaart, wat suggereert dat andere ecologische en evolutionaire factoren een rol spelen.
Door genoomassemblage, transcriptomica en epigenomische profilering te integreren in *Cameraria ohridella*, onthult deze studie dat ancestrale en neo-geslachtschromosoomregio's verschillende dosiscompensatiemechanismen hanteren—repressie via H4K16ac-depletie op de ancestrale Z versus upregulatie via H4K16ac-verrijking op de neo-Z—wat suggereert dat neo-geslachtschromosomen vaak nieuwe, *Drosophila*-achtige compensatiestrategieën ontwikkelen in plaats van bestaande ancestrale mechanismen over te nemen.
Deze studie vestigt een stabiel transformatieprotocol voor de *Paramecium bursaria*-endosymbiont *Micractinium conductrix* SAG 241.80, waarbij essentiële moleculaire hulpmiddelen zoals geoptimaliseerde regulatoire sequenties, selecteerbare markers en fluorescente reporters worden geboden om het ondubbelzinnige volgen en genetische manipulatie van algen-symbionten binnen hun gastheer mogelijk te maken ten behoeve van het bevorderen van fotosymbioseonderzoek.
Deze studie herorganiseert de schimmelfamilie Corymbiglomeraceae door nieuwe genera en soorten uit Mexico en Frans-Polynesië te beschrijven, waarbij de fylogenetische splitsing van het genus *Redeckera* in afzonderlijke lineages, waaronder *Albocarpum* en *Pulvinocarpum*, wordt bevestigd, terwijl een sporulatie-dimorfisme in *Albocarpum* wordt voorgesteld en potentiële nieuwe families en genera binnen de orde Diversisporales worden geïdentificeerd op basis van morfologische en moleculaire analyses van eDNA-sequenties.